سه‌شنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۸ - June 18 2019
تاریخ انتشار: ۲۰ فروردين ۱۳۹۸ - ۰۰:۳۵
کد خبر: ۶۳۲۲۵
میهن امروز- نقاشی پشت شیشه در چند سال اخیر با رشد قابل توجهی روبرو شده است که بطور قطع این گسترش را در طول حیات خود به یاد ندارد. حاصل این رشد و  گسترش، تشکیل گروه هایی بوده که هرکدام نقش خود را در معرفی این هنر داشته اند. در این چند سال سعید رضاخان موفق شده است گروه های متعددی را در یکدیگر ادغام کند و با کار مشترک آنها یک گروه پایدار و بزرگ را برای ارتقاء نقاشی پشت شیشه تشکیل دهد. از این جمع که گروه نقاشان پشت شیشه ایران نام دارد به عنوان بزرگترین، فعال ترین و مطرح ترین گروه در این هنر یاد می‌شود. مصاحبه زیر در ارتباط با فعالیت های گروه نقاشان پشت شیشه ایران است که با استاد سعید رضاخان صورت گرفته است. 

گروه نقاشان پشت شیشه ایران از چه سالی و با چه هدفی شکل گرفت؟ 
این گروه از اواسط سال ۹۵ شکل گرفت و هدف از تشکیل آن معرفی نقاشی پشت شیشه بود. 

چه شد که به فکر تشکیل این گروه افتادید؟ 
در واقع از ابتدا به فکر تشکیل یک گروه بزرگ کشوری نبودیم. بلکه می‌خواستیم دوستان را دور هم جمع کنیم و گاهی با هم نمایشگاه بگذاریم.  در آن زمان  گروهی که با هم تشکیل داده بودیم ونمایشگاه مهر علی را برگزار کرده بودیم به دلیل اختلاف سلیقه از هم پاشید و در اواخر شهریور ۱۳۹۵ پراکندگی کامل صورت گرفت و نقاط ضعف بصورت کامل نمایان شد. آنجا بود که که با برخی دوستان فکر تشکیل گروه جدید را مطرح کردم. البته از مدتها پیش یکی از هنرمندان شیشه نگار به نام خانم لیلا امینی زمینه برگزاری یک نمایشگاه گروهی را چیده بود. به همین دلیل بود که با فاصله چند ماه از تشکیل گروه توانستیم یک نمایشگاه گروهی را در فرهنگسرای امید داشته باشیم. با گذشت زمان افراد مختلف آمدند و به ما پیوستند و گروه بزرگتر شد و برنامه های بهتر و قوی تری را ارائه دادیم. 

چه شد که از شهرستان ها عضو گیری کردید؟ 
نخستین عضو گیری ما به سفری باز می‌گردد که به همراه خانواده به سمنان داشتیم و از موزه گرمابه پهنه دیداری داشتیم. در آنجا نمایشگاه گروهی از آثار نقاشی پشت شیشه بر پا بود. متاسفانه آن روز کسی بالای سر تابلوها نبود. به همین دلیل با یکی از مسولین موزه گفتگو کردیم و ایشان نشانی کارگاه اعضای برگزار کننده نمایشگاه گروهی را داد. به کارگاه مراجعه کردیم که به دلیل تعطیلات آخر هفته آنجا هم بسته بود و کسی حضور نداشت. با این حال یکی از همسایگان کارگاه، شماره من را گرفت و قرار شد به دوستان بدهد. این نخستین ارتباط با هنرمندان شهرستانی بود. پس از آن نیز در سفرهای بعدی با دیگر دوستان در شهرهای مختلف آشنا شدم و با گذشت زمان گروه ما گسترش یافت. دزفول، بابل، رشت، اصفهان، مشهد، مریوان، کاشان، قزوین، زنجان و دیگر شهرها یکی پس از دیگری به لیست ما افزوده شدند و ما متوجه شدیم که هنرمندان بسیاری در کشور هستند که کسی از حضور آنها مطلع نیست و آنها نیز از دیگر هنرمندان این رشته در نقاط دیگر کشور بی خبر هستند. این هنرمندان به دور از هرگونه هیاهویی کار می‌کردند و بصورت کامل ناشناخته بودند. این در حالی بود که کیفیت آثار برخی از این افراد بسیار بالا بود 

عکس العمل هنرمندان شهرستانی در مواجهه با شما چطور بود؟ 
عکس العمل ها بسیار متفاوت بود. برخی در همان ارتباط نخست اعتماد می‌کردند و آثارشان را برای برگزاری نمایشگاه تحویل می‌دادند. برخی هم نیاز به زمان داشتند. باید زمان می‌گذشت و عملکرد گروه را می‌دیدند. عده‌ای هم بودند که علاقه چندانی به کار گروهی نداشتند و یا شاید هم اعتماد نمی‌کردند. 

چرا اعتماد نمی‌کردند؟ 
من یک غریبه بودم که بدون هیچ مقدمه ای در مقابلشان ظاهر می‌شدم و پیشنهاداتی می دادم که باورش برای آنها سخت بود. منطقی بود که اعتماد نکنند. البته باید این نکته را هم مد نظر داشته باشیم که در کل، سرمایه اجتماعی میان ما ایرانی ها و بویژه ساکنان شهر های بزرگ سقوط چشمگیری داشته است. 

این عضوگیری از شهرستانها سازماندهی گروه را برای شما سخت نمی کند؟ 
اتفاقا کار با هنرمندان در شهرستانها بسیار ساده است. زیرا در این سیستم انرژی کمتری صرف می‌شود. یک نفر به عنوان سرپرست، هماهنگی میان افراد را انجام می‌دهد و از طرفی آموزش اعضای جدید گروه خود را برعهده می گیرد. 

این آموزش توسط سرگروه ها در کجا انجام می‌شود؟
بطور معمول سرگروه ها دارای کارگاه، آموزشگاه یا نگارخانه هستند. سرگروه های ما هرکدام سالهاست که در کار آموزش هستند و به همین دلیل کنترل یک جمع کوچک برایشان عادی است و این کار را به سادگی پیش می برند. 

چگونه به عنوان فعال ترین گروه در نقاشی پشت شیشه مطرح شدید؟ 
این کار با تلاش زیاد انجام شد. هنری که می رفت تا به فراموشی سپرده شود؛ یکباره شکوفا شد و در سطح کشور پا گرفت. مخاطبین خودش را پیدا کرد و گسترش یافت. باید یک نکته را بخاطر داشته باشیم که با نشستن و دست روی دست گذاشتن هیچ اتفاقی نمی افتد. ما در این

چند سال تا توانستیم کار کردیم. آموزش دادیم. نمایشگاه برگزار کردیم و پیش رفتیم. سعی ما بر این بود که نقاشی پشت شیشه را از انزوا خارج کنیم. به همین دلیل هرکدام از اعضای گروه به اندازه خودش برای پیشبرد هدف گروه که همان معرفی نقاشی پشت شیشه بود تلاش کرد. متاسفانه دیگران که ادعایی نیز در این هنر داشتند فعالیت لازم را از خود نشان ندادند. اینگونه شد که گروه نقاشان پشت شیشه ایران در سطح کشور اینچنین مطرح شد. 

گروه نقاشان پشت شیشه ایران از چند گروه تشکیل شده است؟ 
گروه نقاشان پشت شیشه سمنان، بابل و رشت سه گروه فعال شهرستانی هستند. یک گروه دانش آموزی هم در تهران داریم. همچنین یک گروه دانشجویی با عنوان سه آ سه داریم. طی چند هفته پیش هم یک گروه از طریق سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران ثبت شد. بقیه دوستان بصورت هنرمندان مستقل هستند که در این زمینه فعالیت می‌کنند و در نظر داریم که آنها را هم در صورت امکان به شکل گروه سازمان دهی کنیم. البته به نظر می‌رسد که در برخی از شهرها نیز در سال ۹۸ گروه های دیگری تشکیل شوند و بصورت منسجم و سیستماتیک این هنر را دنبال کنند. 

جایگاه گروه نقاشان پشت شیشه ایران را چگونه می‌بینید؟ 
نام این گروه در تاریخ هنر ایران ماندگار خواهد شد و آیندگان به زحمت های امروز هنرمندان ما کشیده اند پی خواهند برد. این وعده ای است که امروز به شما می‌دهم و می دانم که در آینده‌ای نزدیک اتفاق خواهد افتاد و دلیل آن هم زحمتی است که تک تک دوستانم در این راه می‌کشند. ما فردا چیزی را درو می کنیم که بذر آن را امروز کاشته ایم. 

در انتها اگر مطلبی مانده است بفرمایید. 
امروز در ایران حدود ۶۰۰ هنرمند وجود دارد که نقاشی پشت شیشه را تجربه کرده‌اند و حدود ۲۰۰ نفر هستند که در این رشته فعال می‌باشند. این آمار یک آمار بسیار خوبی است که تا این لحظه در طول تاریخ این هنر وجود نداشته است. از طرفی تنوع دیدگاهی در این هنر بسیار بالا است که این نیز در طول تاریخ نقاشی پشت شیشه سابقه نداشته است. تمام این موارد خواست جمعی افراد فعال در این زمینه بوده است و من می دانم که در آینده با رشد بسیار خوبی در نقاشی پشت شیشه روبرو خواهیم شد و این هنر از مرزهای قراردادی عبور خواهد کرد و معرف نام ایران در سراسر جهان خواهد بود.
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
گزارش تصویری